Słowniczek pojęć urzędników od miejskiej oświaty

To był burzliwy rok szkolny w Olsztynie. Urzędnicy próbowali naprawić lokalną oświatę, ale rodzice przeciw tej reformie protestowali. Przy okazji nauczyliśmy się kilku ważnych dla olsztyńskiej oświaty określeń.

Uczniowie cieszą się dziś pierwszym dniem wakacji. Przez dwa miesiące nie będą musieli wczesnym rankiem zwlekać się z łóżek, dojeżdżać zatłoczonymi autobusami, przeżywać klasówek. Na wakacje czekali nie tylko dzieci i nauczyciele, ale również rodzice, którzy w minionym roku szkolnym byli wyjątkowo aktywni i kilka razy starli się z olsztyńskimi urzędnikami. Zapewne dziś są zadowoleni, bo wielu z najbardziej kontrowersyjnych pomysłów nie udało się ratuszowi zrealizować.

Przez ostatnie dziesięć miesięcy urzędnicy - specjaliści od oświaty - edukowali nas bardzo pracowicie. Starali się wszelkimi sposobami nauczyć nas, że czarne nie jest czarne, a białe białe. Widać to, gdy przeanalizujemy język, którym komunikowali się z mieszkańcami. Dla nich redukcja etatów wśród pracowników obsługi i administracji szkolnej, dzięki której miasto chciało zyskać milion złotych, to nie były "zwolnienia" i nie "szukanie oszczędności" - jak już na pierwszy rzut oka tłumaczyli sobie laicy spoza urzędu - tylko "racjonalizacja wydatków w oświacie".

Pomysł, aby uczniowie z gimnazjum w zespole szkół w Gutkowie zostali przeniesieni do gimnazjum przy ul. Konopnickiej, to nie likwidacja szkoły, lecz "troska o interes dzieci". Późniejsze wycofanie się po protestach z tego pomysłu to nic innego, jak "wychodzenie naprzeciw postulatom rodziców".

Rodzice, którzy nie zgadzali się na zamykanie lub łączenie szkół - według urzędników - nie protestowali, lecz "brali udział w konsultacjach społecznych". Kiedy ratusz pod wpływem tych "konsultacji" wycofał się z kontrowersyjnych planów, nie była to "rezygnacja z reformy", ale "odłożenie jej w czasie". Dodajmy, że bliżej nieokreślonym.

Kiedy urzędnicy doszli do wniosku, że klasa siatkarska w Szkole Podstawowej nr 30 nie jest już potrzebna - co innego twierdzili uczniowie, rodzice i nauczyciele - nie mówili, że klasa "zostanie zlikwidowana", a jedynie, że "nie będzie do niej naboru na nowy rok szkolny".

Gdy plany łączenia niektórych szkół publicznych zakończyły się niepowodzeniem, urzędnicy wzięli się za szkoły prywatne. Ale i tam nie szukali oszczędności, ale "sprawdzali, jak wydawane są miejskie dotacje" i "szukali martwych dusz" (dzięki tym martwym duszom szkoły mogłyby dostawać nienależne dotacje).

Kiedy na początku czerwca "Gazeta" napisała, że w niektórych podstawówkach zostaną połączone klasy, a dzieci rozdzielone, urzędnicy mówili, że robią to, by "liczba uczniów w klasie we wszystkich szkołach była porównywalna", a nie że upychają dzieci w coraz bardziej zatłoczonych klasach.

Urzędnicy pokazali nam też, co znaczy praca zespołowa. Kto może być w zespole? Wchodzą do niego osoby, które Jerzy Szmit, wiceprezydent odpowiedzialny za sprawy oświaty, uznaje za specjalistów i chce z nimi współpracować. Nie musi w nim być żaden dyrektor szkoły, bo jak tłumaczył mi wiceprezydent, dyrektorzy i tak nie mówiliby prawdy o swoich szkołach. Więc po co ich prosić o pomoc. Dziś już wiemy, że efekty zespołowej pracy nie muszą przynosić oczekiwanych rezultatów. Jeden olsztyński zespół zajmował się wprowadzeniem do szkół edukacji patriotycznej i regionalnej, dzięki której uczniowie mieli od września 2009 r. poznawać historię Warmii i Mazur. Do dziś obowiązkowych lekcji regionalnych nie ma i nic nie wskazuje, by miały być w przyszłości. Był też zespół, który miał się zająć agresją w szkołach. Po kilku miesiącach zespołowej działalności doczekaliśmy się strony internetowej o bezpieczeństwie, która młodzieży nie przypadła do gustu.

Po takim roku szkolnym nie mam wątpliwości, że wszystkim należy się zasłużony wypoczynek.



zdj.

Co tam jest w świadectwie? Ostatni kontakt ze szkołą