Czytelniczka: W Anglii sprzątają po psie

Od sześciu lat mieszkam w Wielkiej Brytanii, przenieśliśmy się tu z całą rodziną, również i z naszym psem. W pierwszych dniach będąc totalnie nieświadomą konieczności sprzątania po swoim podopiecznym, po każdym spacerze wracałam do domu szczęśliwa, że pies załatwił swoje potrzeby.

Mieszkaliśmy na osiedlu domków, tak że po kilku dniach znałam większość właścicieli innych psów. Ku mojemu przerażeniu pewnego dnia niedaleko mojego domu zauważyłam ogłoszenie informujące o konieczności sprzątania po psie i grożącej karze za niewykonywanie tego obowiązku. Nagle mnie olśniło, że to, co każdy właściciel psa nosił w ręku, to nie były piłeczki czy inne zabawki, jak wcześnie myślałam, ale sprzątnięte w woreczkach psie odchody. Poczucie wstydu było porażające, przecież nie mogłam się tłumaczyć, że nie wiedziałam. Bo czego mogłam nie wiedzieć? Że to okropne oglądać psie odchody, że można w nie wejść, że dzieci nie mogą bawić się na trawie bez narażenia, że piłka w coś wpadnie, albo one się poślizną...

Teraz to ja czułabym się nieswojo przy wyjściu na spacer bez woreczka w ręku. Brak tego przedmiotu w ręku właściciela psa spacerującego ze swoim podopiecznym przy boku to jak publiczne napiętnowanie.

Reasumując, publiczna edukacja to podstawa. Należy uświadamiać społeczeństwu, że to nie wstyd sprzątać po psie, ale powinno to być częścią naszej kultury osobistej, jak na przykład ustąpienie w zatłoczonym autobusie miejsca starszemu. Należy doprowadzić do tak szerokiej świadomości społecznej, aby wstydził się ten, który nie sprząta, jak ja kilka lat temu.

Kolejną rzeczą musi być bardzo bardzo szeroka dostępność koszy na "woreczki". Wtedy kto wie, może za kilka lat i u nas będzie można położyć się na trawniczku, aby pomarzyć lub pobujać w obłoczkach, bez narażania pleców na ubrudzenie.